عاشورا مكتب عشق و ايثار و شهادت است

امام خمینی (ره) ، نماد حقیقی اسلام و رمز استقلال وعزت و وحدت ملی است

الفاتح، اهانت هدفمند به حضرت امام خمینی (ره) بنيانگذار کبير جمهوری اسلامی ايران، و تهاجم ننگین به ساحت مقدس ایشان را بشدت محکوم می‌کنیم و خواستار برخورد قاطع با افراد تیره بخت و بی شرم و جاهلان فتنه‌گر، برای ايجاد آشوب سازمان‌يافته در ایران اسلامی، هستیم. این بی حرمتی وقیحانه احساسات قلبی دوستان و معتقدان به امام و انقلاب را جریحه دار کرده است و انشاءالله این توطئه گروه های شیطانی با هوشیاری به موقع ایران اسلامی نقش بر آب خواهد شد. انشاءالله این توهین وقیحانه زمینه ساز رسوایی و نابودی دارودسته شيطان خواهد شد.

**************

رهبر معظم انقلاب اسلامی در بیان امام خمینی (ره) فرمودند : پروردگار حکیم، آن بنده صالح خود را به گونه ای آفریده و پرورش داده بود که بدون کوچکترین احساس حقارت، در مقابل هجوم گردنکشان سیاسی جهان می ایستاد و در مقابل سیل تهمت هایی که اصول او را ارتجاعی و بنیادگرایی می خواندند با افتخار و عزت کامل، از اسلام ناب دفاع می کرد و به همین دلیل به نماد حقیقی عزت ملی مردم ایران تبدیل شد.

امام بزرگوار ما، کانون درخشان وحدت «قلبی، روحی و عملی» ملت بود و حتی مخالفانش، در دل به او احترام می گذاشتند و عظمت امام را تصدیق و تحسین می کردند. فضای عمومی جامعه، سرشار یاد تعالی بخش و نشاط آفرین امام است و همه جریانهای سیاسی، حتی کسانیکه از لحاظ فکری، همه مبانی و زیرساختهای نظری امام را قبول ندارند، خود را پیرو و طرفدار امام معرفی می کنند چرا که می دانند برای توده های عظیم ملت که نظام متکی بر آرای آنهاست، طرفداری از امام یک ارزش محسوب می شود و این واقعیتی کاملاً تأمل برانگیز است.

**************

نفاق اكبر اين است كه انسان به‏ظاهر خود را مؤمن به خدا و فرشتگان و كتاب‏ها و پيامبران و روز قيامت نشان دهد و در باطن مخالف همه يا بخشى از آن باشد و اين همان نفاق صدر اسلام است كه قرآن به نكوهش اهلش پرداخته و آنان را كافر دانسته و خبر از دوزخى بودنشان داده است . نفاق اصغر يا نفاق عملى است و آن اين است كه انسان به‏ظاهر كارى كند و قصدش چيز ديگرى باشد.منظور از معناى دوم، ظاهرسازى و رياكارى است؛حال اگر در معناى نخست دقيق شويم و به انگيزه‏هاى منافقان صدر اسلام ـ كه كافرانى مسلمان‏نما بودند ـ بنگريم، به اين نكته مى‏رسيم كه اظهار ايمان به خدا و رسول و قرآن تنها يك سپر سياسى براى زندگى در جامعه دينى مدينه بوده است . 

نفاق، به واقع يك صفت و ويژگى روحى ـ روانى است كه برحسب شدت و ضعف آن و مقتضيات زمان، گاه منافق را براى جلب منافع مادى و زودگذر دنيوى ، به ستايش و چاپلوسى و ابراز محبت و دوستى دروغين با خلق خدا وا مى دارد؛ حال آن كه دل در گرو اموال و جاه و مقام مردم نهاده است، نه ويژگى هاى انسانى آنها. گاه نيز به صورت برخورد منافقانه با پيامبر و اعتقادات اصلى دين ظهور مى كند، و گاه براى جاى گرفتن در صف مؤمنان به رياكارى و تظاهر و اعمال و عبادات است، و حتى در مرتبه شديد آن، به صورت امر به عبادت و دعوت به طاعت رخ مى نمايد كه امام على (ع) آن را شديدترين نوع نفاق خوانده است .

**************

امام على عليه السلام فرمودند: بالكذب يتزين اهل النفاق؛ «منافقان به دروغ ، خود را مى آرايند .» و المنافق قوله جميل و فعله الداء الدخيل؛ «منافق ، گفتارش زيبا و كردارش بيمارى درون است .» منافق زيبا مى نمايد و زيبا مى گويد تا بيمارى درونى خويش را بپوشاند و هدف خود را مخفى نگاه دارد، و تا آنجا كه بتواند در دلها نفوذ كند و انسانها را بفريبد و به كام خود برسد . زيبا و شيوا سخن گفتن در همه جامعه ها و براى همه انسانها جذاب بوده و شگرد هميشگى رهبران و افراد سودجو است . اين ويژگى، شباهت بسيارى به خصلت ديگر منافقان، يعنى چاپلوسى و تملق دارد.

سركرده منافقان مدينه، عبدالله بن ابى سلول قصد اغفال على (ع) را ـ به خيال خود ـ مى كند؛ اما با كلام كوبنده حضرت روبه رو مى گردد «اى عبد الله ، تقوا پيشه كن نه نفاق كه منافق بدترين آفريده خدا است.» حديث ديگر امام عليه السلام نيز ناظر به همين ويژگى است؛ آن جا كه مى فرمايد : المنافق لسانه يسر وقلبه يضر؛ «زبان منافق شادمان مى كند و دلش زيان مى رساند .»

خشنودی روح مطهر امام بزرگوارمان و روح شهداى عزيز ما ، و همه شهداى اسلام و سلامتی حضرت آيت الله خامنه ای رهبر معظّم انقلاب اسلامی و در جهت نابودی گروه های شیطانی و خیانتکاران به اسلام و ولایت و انقلاب اسلامی ذکر ۵ صلوات بر محمد و آل محمد.

امتحان الهی در بیانات حضرت امام خمینی(ره)  

حکومت کردن بر چنین جامعه ای که خون خودش را در راه اسلام و کشور اسلامی میدهد و جوانان برومندش را فدا می کند از کارهای بسیار مشکل است. و از امتحانات بسیار مشکل است.

ای روسا شما در محضر امتحان در آمدید و اعمال شما دقیقا تحت نظر خداوند تبارک و تعالی است. توجه بکنید به این ملتی که این طور همراهی با شما می کند. ای روسا هر جا که هستید هر قبیله که هستید، در معرض امتحان هستید. مبادا با خون شهیدان بخواهید برای خودتان مقامی درست بکنید، خدا نکند که شما ها بخواهید دیگران خون خودشان را بدهند و شما مقامتان بالاتر برود. خدا نکند که چنین حیوانی در باطن شما باشد و شما خیال کنید انسان هستید، بشر در معرض امتحان است.

خداوند تبارک و تعالی فرمودند: احسب الناس ان یترکوا ان یقولوا آمنا وهم لا یفتنون.

شما گمان می کنید، مردم گمان می کنند، همین که گفتند من مومن هستم، شما را رها می کنند، امتحانش نمی کنند. همین که گفتید ما آزادی خواهیم شما را رها می کنند. بر منصب مینشانند تا بفهمانند که راست می گویید یا نه. به مجرد اینکه ادعا کردید من برای این ملت و این کشور خدمتگزارم رها می شوید. امتحان خواهید شد و در امتحان هستید.

از من طلبه و همه افراد این مملکت و تمام افراد بشر و تمام انبیا و اولیا، همه معرض امتحان هستند. به ادعا و گفتار رها نمی شوید. فرموده اند که سابقین را امتحان کردیدم تا معلوم شود کی مومن است و کی منافق.

همه گروهها همه مردمی که در این مملکت یا در راس امور هستند، یا در بازار یا کشاورزی هستند یا در کارخانه ها هستند، در گروهک های مفسد هستند، همه بدانند که در محضر خدا هستند و در معرض امتحان.

در گفتار بسیار آسان است که انسان ادعا کند چه هستم و چه هستم. لاکن درهمان معنایی را که ادعا می کند در همان امتحان میشود. همان شخصی که می گوید من بشردوست هستم در همان معنا امتحان می شود. همان شخصی که می گوید من طرفدار حقوق بشر هستم در همان معنا امتحان می شود.

اگر درآن مقامی که رسید با آن وقتی که قبل از آن مقام بود هر دو مساوی بود و نفسش یک طور است و ریاست برای او سنگینی نمی کند، این شیعه علی بن ابیطالب (ع) است و پیرو او و از این امتحان رو سفید بیرون آمده است.

من خجالت می کشم وقتی شما ها را می بینم از خوزستان و خرم آباد و از جنوب و غرب آمدید و آن همه رنج دیدید. و آن همه جوان های شما شهید شدند و آنطور خانه های شما خراب شدند و وقتی بیایید اینجا،  ببینید اوضاع طور دیگریست، سر خون شما دعواست.

قلم های در روزنامه ها، دست هایی که این قلم ها به دستشان است، آنهایی که در رادیو و تلویزیون و در سایر جاها سخنرانی می کنند همه مورد امتحان خدا هستند. آن وقتی که قلم بدست می گیریرد بدانید که در محضر خدا قلم بدست گرفته اید. آن وقتی که می خواهید تکلم کنید، بدانید که زبان شما، قلب شما، چشم و گوش شما در محضر خداست.

عالم محضر خداست. در محضر خدا معصیت خدا نکنید . در محضر خدا سر امور باطل و فانی  با هم دعوا نکنید . برای خدا کار بکنید و برای خدا به پیش بروید. اگر ملت ما برای خدا و برای رضای پیغمبر اکرم (ص)  به پیش برود تمام مقاصدش تکمیل خواهد شد.

خداوند تبارک و تعالی ما و شما را از این امتحان بزرگ سرفراز و روسفید بیرون بیاورد، خداوند تمام افراد ملت ما را آبرومند کند، خداوند این نهضت را متصل به نهضت امام زمان(عج) بکند، خداوند دشمنان ما را هدایت کند.    

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

**************

بیانات امام خمینی (ره) در جمع خانواده شهدا و جانبازان

ما هر روز مواجه ایم با صحنه هایی که در عین حال که دلخراش است ، غرور آفرین است. من این تحول عظیم که در ایران پیدا شده است، که در عین حال که پدر ها با عکس جوان خودشان آمده اند و مادر ها چند نفر از فرزندان خود را از دست داده اند، لاکن روحیه آنها روحیه بسیار بلندی است و این تحول مبارک است بر ملت ایران اسلامی.

 من در این مجمعی که این جوانان و عکس این جوانان را می بینم. باید تاثرات خودم را به بازماندگان و تسلیت خود را به پدر و مادر اینها تقدیم کنم و برای آنها از خداوند تبارک و تعالی طلب مغفرت و برای شماها اجر و صبر عنایت کند، و این جوان های غرور آفرین ما را به رحمت واصل خود غرین کند.

این مسایل در طول تاریخ بوده است، در صدر اسلام اینطور مسایل برای اولیای خدا و مسلمین صدر اسلام بسیار بوده است. و شاید از آن وقت تاکنون اینطور وضعیت که در ایران است و این تحولی که برای ملت ما از  زن و مرد و بزرگ و کوچک حاصل شده است سابقه نداشته باشد.

خداوند تبارک و تعالی به ما هر چه داریم داده است، و ما هر چه داریم از اوست، و باید تقدیم او کنیم. سعادت را آنها بردند که آن چیزی را که خدا به آنها داده بود، تقدیم کردند و ما عقب مانده آنها هستیم.

من به شما و همه براداران و عزیزان که فرزندان خود را از دست داده اند تسلیت و تبریک عرض می کنم. تبریک برای اینکه شما خانواده ها بودید که در دامن شما این جوان های برومند تربیت شده اند که برای اسلام فداکاری کردند.

اسلام به ما حق بزرگ دارد، حق حیات دارد. و ما هرچه در راه اسلام بگوییم آن حقی که اسلام بر ما دارد را ادا نکرده ایم. من از خداوند تبارک و تعالی سلامت و سعادت همه شما و رحمت برای این جوانانی که فداکاری کردند طلب می کنم.

**********

بیانات امام خمینی (ره) در رابطه با رژیم اشغالگر قدس

الان اسراییل در مقابل همه کشور های اسلامی ایستاده است و می گوید غلط نکنید. این تاسف ندارد، انسان نیستند، اینهایی که در رأس امور هستند اسراییل در مقابله با آنها می گوید فضولی موقوف. شماها که ساکت بودید و در مقابل این جنایت مقابله نکردید، و در این نشست ها کلمه ای گفتید که موافق با آنها بوده است. نوبت شما هم میرسد، اسراییل به خدمت شما هم می آید، اسراییل به خدمت شما هم می آید.

**********

وبلاگ الفاتح شهادت سردار نورعلی شوشتری و جمعی دیگر از فرماندهان و سران طوایف و مردم محلی را به محضر حضرت ولی عصر (عج) - مقام معظم رهبری ( مد ظله العالی ) و ملت شریف ایران اسلامی تبریک و تسلیت می گوییم.

سردار محمد زاده ماموریتش را کامل به انجام رساند

سردار رجبعلی محمدزاده که در عملیات کربلای 4 و در حالی که بسیاری از بسیجیانش به دیدار معشوق شتافته بودند،نیمی از پایش را در کنارنهر خین جاگذاشته بود، به دوستان و همرزمانش گفته بود: " برادران عزیز اگر 4 لیتر خونمان را در راه خدا اهدا نکنیم یعنی ماموریت مان را کامل انجام نداده ایم ..."

سردار شوشتری محل شهادتش را پیش بینی کرده بود

در حالی که سرادر نورعلی شوشتری در ابتدای سال 88 مسئولیت تامین امنیت سیستان را برعهده گرفته بود،در محفلی با حضور دوستانش گفته بود که "از خدا خواسته ام اینجا محل شهادتم شود و دلم گواهی می دهد که خداوند آرزوی مرا برآورده خواهد کرد. بعد از احمد کاظمی و دیگر یاران من تنها شده ام و به همین خاطر انتظار شهادتم را می کشم. امیدوارم خداوند با شهادت من مشکلات این منطقه و معضلات آن را حل کند. "

سرانجام این جهاد پیروزی یا شهادت است

بيانات امام خمينی(ره) درباره آزادگان

پدران و مادران و همسران و خويشاوندان شهداء، اسرا، مفقودين و معلولين ما توجه داشته باشند كه هيچ چيزی از آنچه فرزندان آنان به دست آورده اند، كم نشده است. فرزندان شما در كنار پيامبر اكرم(ص) و ائمه اطهارند و پيروزی و شكست برای آنها فرقي ندارد.

ابعاد مظلوميت اميرالمؤمنين علی عليه السلام

:اتهام شرکت امام علی علیه السلام در قتل عثمان

طلحه و زبیر از اولین کسانی هستند که هنوز چندی از حکومت امیرالمؤمنین نگذشته بود که بیعت شکنی و دشمنی خود را آشکار کردند. آنان با همدستی عایشه، سپاهی را برانگیختند و بصره را با حیله، تزویر، قتل و غارت، گرفتند. آنان در گفتار خود قصاص عثمان را میطلبیدند در حالی که خود بیشترین سهم را در تحریک احساسات مردم علیه عثمان داشتند و دستشان به خون او آلوده بود. این شعار تنها بهانه ای بود برای به دست گرفتن حکومت. آنان میدانستند که شورشیان بر عثمان، یک یا چند تن نیستند، بلکه شمار بسیاری از مردم مصر، بصره، کوفه و مدینه اند. از این رو، علی (ع) نمیتوانست با آنان برخوردی داشته باشد، زیرا قتل عثمان نتیجه یک انقلاب و خیزش بزرگ مردمی بود.

پاسخ امام علی (ع) به اصحاب جمل، از موضع خيرخواهانه و افشاگرانه بود. امام علی (ع) در نصیحت به طلحه و زبیر چنین میفرمایند: پندارید که من عثمان را کشته ام. میان من و شما از اهل مدینه کسانی هستند كه نه با من هستند و نه با شما. اینان قضاوت کنند تا هر کس هر اندازه در این امر دخالت داشته، بر گردنش آید و از عهدۀ آن برآیند. ای دو مرد سالخورده! از این رأی و نظر که دارید باز گردید. اگر امروز چنین کنید، تنها عار گریبانگیر شماست و اگر داوری بر قیامت گذارید، هم عار است و هم نار.

اقدام دیگر امام علی (ع) پرده برداری از چهره و عمل اتهام زنندگان است. ایشان دربارۀ طلحه و زبیر و مشارکت آنها در قتل عثمان میفرماید:

« والله ما انکَروا علیٌ مَکَراً و لا جعلوا بینی و بینهم نِصفاً، و أنٌهم لَیَطلُبُون حقٌاً هُم ترکوه و دماً هم سفکُوه. به خداوند سوگند! از انتساب هیچ منکری به من خودداری نورزیدند و در رفتار میان من و خود، رعایت انصاف نکردند. ایشان حقی را طلب میکنند که خود آنها را واگذاشتند و خونی را میخواهند که خود آنرا ریخته اند».

سپس میافزاید:« اگر من در آن کار با آنان شریک بوده ام، آنان خود بی نصیب نبوده اند و اگر آنان خود و بی من چنان کردهاند، پس آنهایند که باید بازخواست شوند و نخستین گامی که در راه عدالت برمیدارند، باید به زیان خود حکم دهند».

ایشان دربارۀ خونخواهی طلحه، چنین زبان به سخن میگشاید و پرده از حقیقت برمیگیرد و راز فتنه گران را برملا میسازد: « والله ما استعجل متجرداً للطلب بدم عثمان الّا خوفاً من أنا یطالب بدمه لانّه مظنّته ولم یکن فی القول أحرص علیه منه. فأراد أن یغالط بما أجلب فیه لیلتبس الأمر و یقع الشک.

طلحه چونان شمشیري از نیام برکشیده در طلب خون عثمان شتاب نکرده است جز آنکه میترسد دیگران، خون عثمان را از او بطلبند؛ زیرا او خود به کشتن عثمان مظنون است و در میان خیل کشتگان عثمان، هیچ کس آزمندتر از او بدین کار نبود. حال میخواهد مردم را به غلط اندازد تا امر متشبه شود و شک در دلها لانه سازد».

سپس دسیسه گری و باطل گرایی آنان را اینگونه بیان میدارد: « به خدا سوگند! دربارۀ عثمان هیچ یک از این سه کار را انجام نداد. اگر فرزند عفٌان، ظالم میبود، چنانچه او میپنداشت ـ شایسته بودکه قاتلانش را یاری دهد و با یاری کنندگانش ستیزه کند. و اگر مظلوم بود سزاوار چنان بود که در زمره کسانی باشد که شورشگران را از او باز دارد و بیگناهیش را عذر آورد. و اگر در تردید بود که او ظالم است یا مظلوم، بهتر آن بود که کناری میگرفت و به گوشهای میخزید و مردم را با او به حال خود میگذارد.

طلحه، هیچ یک از این سه کار را نکرد. بلکه نغمه ای نوساز کرده بود که کس راه آن نمیشناسد و عذرهایی میآورد که همه نادرست است».

امام علی (ع) در جایی دیگر برکناری خود از ماجرای قتل عثمان و شرکت عایشه و طلحه و زبیر را در آن بازگو میکند: «مردم بر او (عثمان) خرده گرفتند و من که مردی از مهاجران بودم همواره خشنودی او را میخواستم و کمتر سرزنش میکردم. ولی طلحه و زبیر دربارۀ او شیوهای دیگر داشتند و آسانترین کارشان، تاختن بر او بود. و نرم‌ترين رفتارشان، رفتاری ناهموار بود. به ناگاه عایشه بی تأمل بر او خشم گرفت و مردم بر او شوریدند و کشتندش.

امام علی (ع) با همین شیوه با معاویه برخورد کرد. معاویه به دلیل خویشاوندی با عثمان و تبلیغات مؤثر مردم فریب ـ که مهمترین ابزار همۀ فتنه جویان است ـ توانسته بود گروه فراوانی را به دور خود جمع نماید و خود را بزرگترین خونخواه خلیفۀ مقتول معرّفی کند. امام (ع) در نامهای خطاب به او مینویسد:

ای معاویه! به جان خودم سوگند! اگر به دیدۀ خرد بنگری، نه از روی هوا و هوس، درخواهی یافت که من از هر کس دیگر از کشتن عثمان بیزارتر بودم و من از آن کناری جسته بودم. مگر آن که بخواهی جنایت را به گردن من نهی و چیزی را که بر تو آشکار است، پنهان داری.

آن حضرت در پاسخ به نامۀ معاویه که دربارۀ عثمان بسیار سخن گفته بود او را در شمار قاتلان عثمان دانست و به او چنین پاسخ داد: « پس از ماجرای من و عثمان سخن گفتی. باید پاسخ این پرسش را به تو داد که خویشاوند او هستی. حال بگو کدام یک از ما در حق عثمان بیشتر دشمنی کرد و به کشتن او مردم را راه نمود؟ آیا آن که خواست به به یاریش برخیزد ولی عثمان خود نخواست و گفتش در خانه ات بنشین و از یاری من دست بدار؟ یا آن که عثمان از او یاری خواست ولی او درنگ کرد و اسباب هلاکت او مهیّا داشت تا قضای الهی بر سر او آمد؟

 شبهه در عدم توافق عمومی مردم در بیعت با امام علی (ع):

این شبهه که بیشتر از سوی معاویه و یاران او مطرح میشد مقبولیت مردمی و مشروعیت حکومت امام علی (ع) را هدف قرار داده بود تا مردم را از امام (ع) جدا سازند. بنابراین امام علی (ع) در پاسخ به معاویه اجماع مردم بر حکومتش را گوشزد میکند و به شبهه سازی او پاسخ میدهد:«این مردمی که با ابابکر و عمر و عثمان بیعت کرده بودند به همان شیوه با من بیعت کردند. پس آن را که حاضر است نرسد که دیگری را اختیار کند و آن را که غایب بوده است نرسد که آن چه حاضران پذیرفته اند؛ نپذیرد.

شبهه و اتهام عدم مشورت با اصحاب:

یکی از وجوه مظلومیت امیرالمؤمنین (ع) شبهه های است که گروه ناکثین می پراکندند. آنان علی (ع) را به استبداد در حکومت و مشورت نکردن با بزرگان متهم میساختند.

حال آنکه میخواستند نظرهای رسوب یافته و دور از حقیقتشان را به علی (ع) تحمیل کنند.

علی (ع) نیز کسی نبود که تسلیم فشارهای آنان شود. زیرا اگر میخواست چنین کند حکومت بصره و کوفه را از آنها دریغ نمیکرد. از این رو به آنان میفرماید: «لقد نقمتما يسيراً و أرجآتما كثيراً، ألا تخبراني أي شيئٍ كان لكما فيه حق دفعتكما عنه»، به اندک چیزی خشمناک شدید و خوبیهای فراوان را از یاد بردید. ممکن است به من خبر دهید که کدام حقی را از شما باز داشتهام و بر شما ستم کرده ام؟»

 شبهه در شایستگی امیرالمؤمنین (ع) در امر خلافت:

دردناکترین شبهه های که دشمنان علی (ع) در جامعه انتشار میدادند شبهه در صلاحیت امام (ع) برای خلافت و رهبری بود. در حالی که فتنه گران، مقام والا و شایستگی علی (ع) را میشناختند و بدان اقرار داشتند. آنان به مقام امامت و خلافت با نگاه دنیوی و مادی می نگریستند و بر این اساس میگفتند که رسالت با امامت و خلافت نمی باید در یک خاندان جمع گردد. از این رو علی (ع) به دفعات به پاسخگویی این شبهات پرداخت و با این تفکر منحط مبارزه نمود.

علی (ع) در دفاع از اهل بیت (ع) این گونه لب به سخن میگشاید: « راه هدایت به پای ‌مردی ما طلب شود و کوری و گمراهی به ما از میان میرود. هر آینه پیشوایان از قریش هستند. نهال پیشوایی را در خاندان هاشم کشته اند. پیشوایی، غیر ایشان را سزاوار نیست و ولایت و امامت را کسی جز ایشان شایسته نباشد.

در فراز دیگری امیرالمؤمنین (ع) قاطعانه از حق و حریم عترت نبوی (ص) به دفاع برمیخیزد. « در این امت، هیچ کس را به آل محمد (ص) مقایسه نتوان کرد. کسانی را که مرهون نعمتهای ایشانند با ایشان برابر نتوان داشت که آل‌محمد (ص) اساس دین اند و ستون یقین اند که افراط کاران به آنان راه اعتدال گیرند و واپس ماندگان به مدد ایشان به کاروان دین بپیوندند. ویژگیهای امامت در آنهاست و وراثت نبوت منحصر در ایشان است. اکنون حق به کسی بازگشته که شایستۀ آن است و به جایی باز آمده که از آن جا رخت بر بسته بود.

 فریبکاری و تظاهر به اسلام در مقابل علی (ع):

دنیاپرستان و فتنه گران برای آن که بتوانند در ساحت جامعه به حیات خود ادامه دهند و مردم را بفریبند، خود را پایبند به قوانین تثبیت شدۀ جامعه نشان میدهند. بهترین شعارها را برمیگزینند. موجه ترین چهره ها را به خدمت میگیرند و با ظاهرسازی به نام اسلام به مبارزه با اسلام ناب برمیخیزند. هر سه گروه ناکثین، قاسطین و مارقین به این حربه در مقابل علی (ع) تمسک جستند و سعی در مشوّه کردن چهرۀ امیرالمؤمنین (ع) نمودند. امام علی (ع) در پاسخ به نامهای از معاویه که در آن خود را از یاوران رسول خدا (ص) برشمرده بود و خود را مدافع دین خدا وانمود میسازد، چنین میفرماید: « اما بعد نامه ات به من رسید. در آن نوشته بودی که خداوند محمد (ص) را برای دین خود اختیار کرد و او را به کسانی که خود نیرویشان داده بود یاری کرد. روزگار شگفت چیزی را از ما نهان ساخته بود و تو اکنون آشکارش ساختی، میخواهی ما را از نعمتی که خداوند به ما ارزانی داشته و پیامبر خود را به میان ما فرستاده است خبر دهی؟»

در نامۀ دیگری به معاویه مینویسند: « و قد دعوتنا الي حكم القرآن و لست من أهله» ، تو ما را به حکم قرآن فراخواندی حال آن که خود اهل قران نیستی ما دعوت تو را اجابت نکردیم بلکه حکم قرآن را گران نهادیم.»

امام (ع) در برابر شورش و غوغای نهروانیان که جاهلانه و کینه ‌توزانه به آیۀ لا حکم الا لله استناد می جستند فرمود: كلمهًْ حق يراد بها الباطل؛ این سخن حقی است که به آن باطلی اراده شده است.

 نافرمانی سپاهیان:

یکی از مظلومیتهای امیرالمؤمنین (ع) در دوران خلافت سرپیچی و نافرمانی سپاهیان و لشگریان حضرت بود. امام علی (ع) این مردمان را به سه گروه تقسیم میکند. به اکراه آمدگان، بهانه آورندگان، و نشستگان و به جنگ‌ نيامدگان .

چنین نیروهایی قدرت ابتکار را از حاکم میگیرند و در هنگامه های سخت نه تنها پشتیبان مؤثری نخواهند بود بلکه مایۀ قوت و قدرت فتنه جویانند. امام (ع) در توصیف به اکراه آمدگان که باری مضاعف برای سپاه امام بودند میفرماید: شما را به یاری برادرانتان فرا خواندم نالیدید همانند اشتری که از درد ناف بنالد و گرانی و سستی ورزیدید همانند پشت ریش که بار بر او نهاده باشند. سپس اندك سپاه ناتوان و مضطرب به نزد من روانه داشته اید، چنان با بی‌میلی قدم برمیدارند که گویی به دیار مرگشان میبرند. این چنین است که حضرت مظلومانه و غمگینانه بدانها خطاب میکند که در این روزهای چون شب ظلمانی چگونه به شما اعتماد کنم که هرگز آن ستونی نبودهاید که بر آن تکیه توان داد و یاران توانمندی نیستید که به هنگام نیاز نیازی برآورید.

امام (ع) دربارۀ گروه دوم یعنی بهانه آورندگان و عافیت اندیشان سست عنصر که در هنگامۀ سختی برای توجیه حضور نیافتن خویش در صحنه بهانه هایی به دروغ میتراشند به آنان میگوید: «چون درگرمای تابستان به کارزارتان فراخواندم میگویید که در این گرمای سخت چه جای نبرد است. مهلتمان ده تا گرما فروکش کند. و چون سرمای زمستان به کارزار فراخوانم میگویید که در این سوز سرما چه جای نبرد است مهلتمان ده تا از شدت سرما کاسته شود. این همه که از سرما و گرما می گریزید به خدا سوگند که از شمشیر گریزان ‌ترید.

گروه سوم نشستگان و جنگ گریزانند. هرگاه نوای جهادی برمیخیزد آنان به سوراخی میخزند و خود را کنار میکشند. علی (ع) مظلومانه و غریبانه در مزمّت اینان چنین شکوه میکند: ... به خدا سوگند ! خوار و ذلیل کسی است که شما یاری‌گرش باشید. هر که شما را چون تیر به سوی خصم افکند تیر شکسته و بی پیکان به سوی او افکنده است. به خدا سوگند در عرصۀ آرامش خانه شمارتان بسیار و در زیر پرچم نبرد اندک است.

امام (ع) در فراز دیگری از نهج البلاغه عمق درد را در خطاب به کوفیان نافرمان چنین فریاد میکند: مرگ بر شما باد که با نافرمانیهای خود، اندیشهام را تباه کردید تا آن جا که قریش گفتند پسر ابوطالب مردی دلیر است ولی از آیین لشکرکشی و فنون نبرد آگاه نیست. خدا پدرشان را بیامرزد آیا در میان رزم‌آوران رزم دیده تر از من میشناسند یا کسی را که بیش از من قدم به میدان جنگ نهاده باشد.

سستی در اندیشه و عمل:

یکی از اسباب مظلومیت رهبری و یکی از ابزاری که دنیاپرستان و فتنه جویان از آن بهره میجویند ایجاد و تقویت سستی در اندیشه و عمل سپاهیان حق است. چنانچه یکی از مسائلی که مولا علی (ع) از آن مینالد و سپاهیان خود را مذمت میکند همین موضوع است. درد جانکاه علی (ع) چنان است که خطاب به آنها فریاد میکند: « ما ابالكم ما تنتظرون بنصركم ربكم؟ أما دين يجمعكم و لا حميهًْ تحمشكم؟»

ای بی ریشه ها! چرا در یاری پروردگارتان درنگ میکنید؟ آیا دینی نیست که شما را با یکدیگر متحد سازد؟ آیا غیرت و حمیتی نیست که شما را به خشم آورد؟

در خطاب دیگری مولا (ع) دنیاپرستی و تظاهر آنها به دین را به ایشان یادآور میشود و میگوید:

در ترک آخرت و دوستی دنیا یک دل شده اید. دین شما اقرار است به زبان و نه به دل. در بی التفاتی و آسودگی نسبت به اوامر خدا همانند کارگری هستید که کار خود به پایان رسانده و خشنودی سرور خویش حاصل کرده است.

هنگامی که سفیان بن عوف به دستور معاویه بر شهر انبار (در شرق فرات) تاخت و بسیاری را کشت و زنان مسلمان و اهل ذمه را مورد تهاجم و تجاوز قرار داد، علی (ع) از این واقعه بسیار غمگین و آشفته شد و فرمود اگر مسلمانی از این اندوه بمیرد سزاوار است. آنگاه با ناراحتی خطاب به نامردان سپاه خود فریاد زد: وقتی می نگرم که شما را آماج تاخت و تاز خود قرار میدهند و از جای نمی جنبید، بر شما میتازند و شما به پيکار دست نمیزنید میگویم که قباحت و ذلت نصیبتان باد.

 تفرقه در صفوف مردم و نافرمانی:

یکی از عوامل مهم تداوم نیافتن حکومت علی (ع) و افزایش مظلومیت آن حضرت تفرقه در صفوف یاران آن حضرت است. از همان ابتدای حکومت چندگانگی و چندرنگی در میان یاران علی (ع) موج میزد. گروهها، اشخاص و قبایل گوناگون هر یک با انگیزه و مقصدی گوناگون نه بر طاعت امیرالمؤمنین(ع) که بر طاعت خویش بودند. چنانچه علی (ع) بدانها میگوید: چه سود که در شما افزون هستید در حالی که اتفاق در میانۀ دلهایتان اندک است.

آن هنگام که خبر چیرگی بسر بن ارطاهًْ بر یمن به امام رسید در جمع مردم سخن راند و مایۀ نگون‌بختی آنان را تفرقه و نافرمانی اعلام نمود: «به خدا سوگند پندارم که این قوم به زودی بر شما چیره شود زیرا آنها با آن که بر باطلند دست در دست هم دارند و شما با آن که بر حق هستید پراکنده اید. شما امامتان را که حق با اوست نافرمانی میکنید و آنان پیشوای خود را با آن که بر باطل است فرمان بردارند.

در جای دیگری سوگمندانه میفرماید: «أيها الناس، المجتمعهًْ أبدانهم، المختلفهًْ أهوائهم، كلامكم يوهي الصَّمَّ الصِّلاب و فعلكم يطع فيكم الاعداء» ای مردمی که به تنها مجتمعاید و به آرا پراکنده! سخنانتان هنگامی که لاف دلیری میزنید صخره های سخت را نرم میکند. در حالی که کردارتان، دشمنانتان را در شما به طمع می اندازد.

 شایعه پراکنی و ایراد تهمت علیه علی (ع):

ازجملۀ ابعاد مظلومیت امیرالمؤمنین شایعه هایی است که علیه آن حضرت ساخته شد و تهمت های ناجوانمردانه ای است که به آن حضرت نسبت داده میشد. علی (ع) در دوران خلافت خود با توطئه هایی این چنین روبرو بود. تا آنجا که ناجوانمردانه علی (ع) را به دروغ‌گویی متهم میکردند تا هم نادانی خود را بپوشانند و هم از نفوذ کلام او بکاهند. علی (ع) اینگونه با مظلومیت به تهمت ها پاسخ میدهد. « به من خبر رسیده که گفته اید علی دروغ میگوید. خدایتان بکشد. به چه کسی دروغ میبندم. آیا به خدا دروغ میبندم. در حالی که من نخستین کسی هستم که به او ایمان آورده ام یا بر پیامبر دروغ میبندم در حالی که من نخستین کسی هستم که او را تصدیق کرده ام؟ به خدا سوگند! که نه چنین است بلکه آن چه میگفتم معنی آن را در نمی یافتید زیرا شایستۀ دریافت آن نبودید.»

در میان دشمنان علی (ع) بنیامیه و معاویه بیشترین سهم را در تهمت و شایعه پراکنی علیه آن حضرت داشتند. تبلیغات روانی آنها به حدی بود که ناآگاهان و حتی برخی کسانی که آن حضرت را میشناختند را هم تحت تأثیر قرار میداد. چنانچه پس از شهادت آن حضرت در محراب نماز برخی مردم شام با تعجب میپرسیدند مگر علی (ع) نماز هم میخواند.

در شام با دسيسه چینی های عمروعاص علی (ع) را به شوخ طبعی بسیار متهم میکردند تا او را برای حکومت ناصالح قلمداد کنند. همان چیزی که پس از رحلت پیامبر (ص) یکی از دستاویزها برای غصب خلافت بود. امیرالمؤمنین (ع) این کینه و نیرنگ فریب کارانی چون عمروعاص را چنین بیان میفرماید:

در شگفتم از پسر نابغه (عمروعاص)! به شامیان میگوید که من بسیار مزاح میکنم و فردی شوخ طبع و اهل بازیچه ام. این سخنی است باطل و گناه آلود که عمرو بر زبان آورده است. بدانید که بدترین گفتار دروغ است و او میگوید و دروغ میگوید.

آري، اين‌چنين بود كه امام(ع) از هر سو آماج تهمت‌ها و نيرنگ‌ها و دسيسه‌ها و نافرماني‌ها و بي‌خردي‌ها و ناجوانمردي‌ها قرار داشت. ابعاد فتنه‌اي كه مظلوميت مضاعفي براي اميرمؤمنان رقم زده بود.